Leiden en Last
(12 okt 2003)
Nadat Ad dagen achtereen Erwin Krol aan zijn hoofd had gezeurd om mooi weer, heeft deze gehoor gegeven aan ons verzoek. Met andere woorden; een dag met prachtig weer en een lekkere temperatuur om een aantal kilometer te varen in een klassieke stad. Uiteindelijk zijn we op weg gegaan met een zeer select gezelschap van wel 6 personen met 4 auto's.
Onze gids van de dag (Hennie) had een prachtige plek gevonden die als vertrekpunt en eindpunt kon dienen. Namelijk naast het parkeerterrein van het AC restaurant bij Leiderdorp, vlak bij de snelweg. Ongeveer drie meter tillen om de kano's in het water te leggen. Onze vriendelijke zuiderbuur Jan Pardon was ook van de partij, met een eigenzinnig gevormde boot. Deze eigenzinnige vorm bood wel plaats aan… een koelbox.
De tocht ging over een prachtig brede en rustige vaart richting een drukke vaarroute. Deze vaarroute was de enige plek waar wat golven stonden, veroorzaakt door andere waterweggebruikers. Vervolgens kwamen we op de singels van het prachtige oude Leiden. Hier kwamen we gelijk aan bij een fraaie historische poort, omgeven door oude kanonnen met aan de overzijde van de singel een stadspark.
Over de singels hebben we een halve cirkel om de binnenstad gevaren waarbij we ondertussen de chique oude panden en stukjes stadspark konden bekijken. Niet alleen zijn we per kano de Hortus Botanicus en universiteitsbibliotheek gepasseerd, we zijn ook nog een heuse schildpad tegengekomen (voor bewijs: zie foto's).
Onze Bourgondisch ingestelde vaargezel Armand, zag daar al soep in (of van), maar heeft (voor zover bekend) de schildpad toch achtergelaten zodat deze van een rustige oude dag kan genieten. Om toch aan de Bourgondische behoeftes van onder andere Armand te voldoen is gepauzeerd bij 'Annie's verjaardag', waar wij onszelf getrakteerd hebben op warme chocolademelk met slagroom en appelgebak met slagroom en warme chocolademelk met slagroom.
Ondertussen genietend van een discussie over 'arme studenten' die door Aarnout lekker opgestookt werd. Nadat we besloten hadden om Aarnout toch maar niet op zijn kop in de singel te zetten zijn we een stuk zwaarder door het appelgebak weer verder door de stad richting beginpunt gevaren. Naast de mooie, statige en luxe oude panden kwamen we ook een grote variatie aan woonboten tegen.
Op de terugweg zijn we evenals op de heenweg nog een stel zwanen tegengekomen waarvan een van de ouderzwanen een imponerende show liet zien. Waarschijnlijk wilde deze ons ontmoedigen bij het idee om zwanensoep van hun kinderen te maken.
Ondanks de verlokking om in de vele vaarten van de schone Leidse stad rond te blijven dwalen, zijn we toch weer doorgevaren naar het beginpunt, en dus eindpunt. Hier moesten we helaas alweer afscheid nemen van een deel van ons gezelschap.
Met de resterende hongerlijders hebben we het Bourgondisch festijn voortgezet in een vegetarisch restaurant waar Armand alvast gereserveerd had, waarvoor onze dank. Een zeer vriendelijke gastheer (maar alleen op zondag, want het restaurant was van zijn broer, en die kan dan geen hulp krijgen, want dat is lastig op zondag, et cetera) voorzag ons van bio-ecologische spijzen en dranken. Afgezien van de kaneelcola beviel dit bijzonder goed.
Zoals verwacht was Hennie prima op de hoogte van haar klassiekers, en kon zij ons vertellen wat er gebeurd wanneer je je stukje stokbrood in de kaasfondue kwijtraakt. Gelukkig was ze niet zo streng als de Helvetiërs en werd dit enigszins door de vingers gezien. Uiteindelijk zijn ook wij teruggekeerd naar de vereniging om nog even na te praten bij de potkachel van RCC.
Een heerlijk dagje, en een tocht die voor herhaling vatbaar is. Graag weer met dezelfde culinaire en weersomstandigheden!
tekst: Juliette Liber; foto's: Ad Schlappi
